เครื่องแต่งกายไทย

ยุคก่อนรัตนโกสินทร์

สมัยอยุธยา สมัยที่ 1 (พ.ศ. 1893 – 2031)

การแต่งกายยังคงได้รับอิทธิพลจากสมัยสุโขทัย มีการปรับเปลี่ยนเช่น ผู้ชาย นุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อคอกลม แขนกรอมศอก ผู้หญิงนุ่งผ้า และผ้ายกห่มสไปเฉียง สวมเสื้อแขนกระบอก

ลักษณะชุด

ผู้หญิง

          ชาวบ้าน และชาววัง สวมเสื้อแขนกระบอก คอกลม ผ่าหน้า เข้ารูป มีผ้าคลุมสะโพกไว้ด้านในของตัวเสื้อปล่อยชายออกด้านนอก ต่อมามีการต่อผ้าเป็นชายเสื้อ นุ่งผ้าซิ่นจีบหน้า 

ผู้ชาย

          ชาวบ้าน สวมเสื้อแขนยาว คอแหลม ผ่าอก สาบซ้ายทับสาบขวา มีผ้ากุ๊นบริเวณคอ สาบหน้า และชายเสื้อ นุ่งกางเกงขายาวเท่าหน้าแข้ง ปลายขาเรียวเล็ก ขัดเขมรทับ และใช้ผ้าคาดเอว

ส่วนประกอบชุด

ผู้หญิง

          เสื้อ ผ้านุ่ง 

ผู้ชาย

          เสื้อ กางเกง ขัดเขมร ผ้าคาดเอว

ผ้าที่ใช้

ผู้หญิง

          ผ้าฝ้ายทอมือ ผ้าลาย ผ้าลายอย่าง

ผู้ชาย

        ผ้าฝ้ายทอมือ ผ้าลาย ผ้าลายอย่าง

ทรงผม

ผู้หญิง

          ผมยาว เกล้าผม มวยบนศีรษะ มีพวงดอกไม้หรือพวงมาลัยสวมรอบมวย หรือแสกกลาง รวบผมไว้ท้ายทอย มีเกี้ยวหรือห่วงกลมคล้องตรงที่รวบ

ผู้ชาย

          ผมยาว เกล้ามวยบนศีรษะ มหาดเล็กและคนรับใช้จะตัดผมสั้น 

เครื่องประดับ

ผู้หญิง

          รัดมาลัยหรือเกี้ยวไว้ที่ผม ใส่ต่างหู สร้อยคอ สร้อยสะพาย กำไล

พระมหากษัตริย์

          สวมมงกุฎครอบมวยผม พาหุรัดหรือทองกร เครื่องประดับศีรษะถักด้วยลวดทองคำ

ภาพการแต่งกายหญิง สมัยสุโขทัย